Kwaad op de weegschaal

Mag ik even klagen over mijn weegschaal? Dankje. Mijn weegschaal is een brutale aap. Een slinkse gluiperd. Nou, daar hou ik niet van, weegschalen met zo’n karakter. Bah!

In onze beginjaren hadden wij het nog prima samen, mijn weegschaal en ik. Ik stond er af en toe leuk op en hij gaf altijd netjes hetzelfde aan. Maar twee jaar geleden, eigenlijk onmerkbaar, is hij er telkens HEEL sneaky een grammetje bij gaan moffelen. De stinkerd. Toen ik het door had verstelde ik natuurlijk meteen het ijkpunt van het wieltje. Ja, want het is gelukkig geen digitale, maar zo eentje met een rood streepje op het kijkglas en daaronder een wieltje met cijfers erop. Ik ijkte het wieltje ietsiepietsie onder de nul, waardoor mijn standaard gewicht weer netjes klopte. Weetje, iedere weegschaal verliest wel eens een keer zijn concentratie, daar maak ik helemaal geen punt van. En trouwens, als je heel heel schuin van links naar de weegschaal keek, dan zat de nul echt exact onder dat rode streepje op het kijkglaasje. Dus.

Maar de afgelopen maanden ging het helemaal mis. Ik weet niet wat het was. Weegschaalpuberteit?  Roest? Slecht humeur? Hij bleef maar hoger bieden, dat smerige ding, als een gokker in een casino, telkens weer over zijn vorige bod heen. Walgelijk was het. En toen, gisterochtend (ik deed niks!) gaf hij hondsbrutaal NOG een hoger cijfer aan. Ik hoorde de tandwieltjes gniffelen. Jemig! Had ik iets verkeerd gezegd of zo? Ik keek verbijsterd naar de weegschaal en siste toen: “Ja DAAAG!”
Dus toen heb ik een nieuwe gekocht.

Sorry hoor, maar met zo’n brutale weegschaal valt niet samen te werken. Zodra de nieuwe weegschaal binnen was, gooide ik mijn zure ouwe zeikerd in de container. Met grote bek en al! Weg ermee! Ik wil een weegschaal die de waarheid spreekt!

( Nee, dan de weegschaal van mijn moeder. Volkomen onbetrouwbaar, maar wat een schatje zeg! Op haar weegschaal weeg ik altijd zoveel als een Barbiepop. De lieverd. Ik zou ‘m zo adopteren, ware het niet dat mijn moeder er zelf zo graag op staat. )

Ik pakte mijn nieuwe weegschaal uit. Glanzend, digitaal, strak. Een weegschaal van een nieuwe generatie, als beste getest door de Consumentenbond. Met een beetje geluk leek hij op de weegschaal van mijn moeder! Voorzichtig ging ik er op staan.

Deze weegschaal, dames en heren, bleek inderdaad van een nieuwe generatie. Een generatie zonder ENIG respect voor WIE dan ook. Dit stuk glas was zo mogelijk NOG brutaler dan dat ouwe kreng dat spijt lag te hebben in de container. Deze weegschaal was het meteen ROEREND eens met mijn oude. Sterker nog, deze weegschaal deed er gewoon nog eens schepje bovenop! “Ach! Kan mij het schelen! We knallen er nog anderhalve kilo bij, jodelee!”

Ik ben al de hele dag chagrijnig. Ik denk dat ik maar een flink stuk chocola ga eten. Dat helpt altijd.