Papa, waarom ligt u in de vijver?

Ach. Sinterklaas… De tijd van leugens en hebzucht. Ik ben er dol op. Wij vieren het dan ook stevig thuis. Net zoals vroeger, toen ik nog klein was…

Pas achteraf heb ik gehoord wat een werk mijn ouders aan Sinterklaas hadden, toen ik nog een believer was. Ik believde als geen ander. Ik ging totaal op in Sinterklaas. Dat werd kunstig in stand gehouden door mijn vader die bijvoorbeeld tijdens het avondeten ineens heel waaks naar buiten ging zitten kijken. Ik probeerde dat dan te negeren, maar dan kneep hij zijn ogen tot spleetjes en leek hij iets te volgen in het raam achter mij. “Verrek. Ik geloof dat ik een Piet zag. Ik weet het bijna zeker. Ik zag gewoon een PIET door de bosjes schieten! Die stond vast te kijken of jullie je bordjes wel leeg eten!” riep hij dan. Ineens lustten wij nog wel een ranzig spruitje of anderhalf.

Daarna kwam de tijd dat ik zelf in het complot zat. Ik wist van Het Geheim (Sint bestaat dus gewoon niet!), maar mijn broertje en zusje waren Believers met een grote B. (Wij gaan bij ons thuis nogal op in dat soort dingen.) In de donkere dagen tussen half november en vijf december was het mijn vaders taak om het geloof hoog te houden. Daarom dook hij af en toe mijn zus d’r kast in voor een goeie zwarte maillot. Daarmee sneakte hij dan de bijkeuken in. In de bijkeuken deed hij stiekem de maillot om zijn arm, en stak die verklede arm daarna in een zak met pepernoten en schuimpjes. Vervolgens duwde hij de deur op een kiertje en gluurde naar binnen. Believer Broertje en Believer Zusje zaten op de grond heel lief te spelen met hun playmobil. Mijn vader deed onhoorbaar de deur iets verder open, brulde keihard DAG KINDERTJES en smeet die pepernoten om hun oren en liet daarna de zwarte arm nog even hangen voor het effect. (Tegenwoordig zou hij op zoek moeten gaan naar een roetvegen maillot. Vind die maar eens!)

Och drama, die ene keer dat mijn pientere zusje naar de deur liep om te zien wie die nou op een kiertje zette. Ze trok de deur open en zag iets heel vreemds: Mijn normaal gesproken gewichtige vader, nu met een dommige uitdrukking op zijn gezicht en een maillot om zijn ene arm. De voet van die maillot zat, een beetje betrapt, in een zak met pepernoten. Met zijn andere arm had hij de deurklink vast en tussen zijn twee armen hing nog dat lege, dunne, lubberige andere been van de maillot, semi-onschuldig te wezen.

Het zit in de familie hoor, dit soort blunders. Uit betrouwbare bron heb ik begrepen dat Een Anoniem Familielid vroeger voor zijn gezin ook ietsje te heftig opging in zijn rol als Piet. Boze tongen beweren dat hij ooit de zak voor de eigen voordeur zette, snoeihard op de ramen bonsde, en daarna NET iets te snel, en NET iets te behendig weg wilde rennen. En dat hij daardoor in de vijver pleurde, en daar net uitgebreid in lag te spartelen en te proesten toen de deur openging en de kindertjes, zes op een rij, vroegen: Papa, waarom ligt u in de vijver?