Thee-OCD

Zoals jullie weten, heb ik een blog geschreven over thee. Over theezakjes, zwetende mannen… lees zelf maar. Bijna al mijn moeite en verdriet omtrent thee heb ik met jullie gedeeld… Daar heb ik heel veel reacties op gekregen. Heel begripvolle reacties. Dat heeft mij goed gedaan. Ik heb een stukje onzekerheid mogen overwinnen en ben er nu klaar voor om de rest van mijn theetoestanden met jullie te delen. In vertrouwen.

Want er is meer. Ik ben maar gewoon even eerlijk. Hier komt ‘ie. Mijn bekentenis.Ik heb ook grote moeite met theedozen zelf. Theedozen met vakjes. Die vakjes zijn namelijk ontworpen om de theetjes te scheiden. Smaakje bij smaakje enzo. En dat wakkert bij mij mijn obsessief-compulsieve stoornis heel erg aan. Want ik wil dan heel graag dat alle theetjes goed in dat verrekte doosje passen. En dat past niet. Nooit.

Hoe ik het ook prop en draai, mijn theetjes passen nooit perfect in mijn theedoos. Er zijn er teveel, of te weinig, of de nieuwe zakjes zijn van een andere maat dan de andere uit de doos. Vreselijk! Dan heb ik bijvoorbeeld een vakje waar de Winterglowtjes als sardientjes in een blik vechten om levenslicht, en daarnaast een vakje met een enkele, verlaten English Blend uit ’74, die ik altijd bewaar voor als er nog eens een oma langskomt die het laatste mens op aard’ is dat nog English Blend lust. Het zal je maar gebeuren!

En LELIJK dat dat staat in mijn theedoos!! Ik trek dat niet hoor, die wanorde. Walgelijk. Nog erger: laatst kocht ik een doosje verrukkulukke vanille-caramelthee, maar die verrekte zakjes waren DRIEHOEKIG. DRIE-HOEK-IG! Wat moest ik daar nu weer mee!?

Het gaat bij mij zover dat ik, als ik ergens een theedoos onder mijn neus krijg, onwillekeurig ga opruimen. Heel genant. Soort bij soort en kleur bij kleur, groot naar klein en aflopend in de kleurvolgorde van de regenboog. Daar ben ik dus best wel lang mee bezig, wat heel raar overkomt, omdat het lijkt alsof ik uuuuren doe over het kiezen, en het uitverkoren zakje vervolgens maar twee tellen in het water hang.

De laatste tijd merkte ik dat het slechter ging met me, wat mijn thee-ocd betreft. Ik had namelijk een bloot zakje gevonden in mijn theedoos. Eentje die je recht op zijn kruidjes kon kijken, omdat er geen papieren zakje omheen zat. Heerlijk smaakje hoor, daar niet van, maar het was vreselijk natuurlijk want het paste totaaal niet bij de rest, die er wèl degelijk bij lag. En toen ehm… Toen… Toen heb ik hem weggegooid. Dus. Dat vond ik echt hele erge verspilling. Maar ik trok het niet om hem daar telkens te zien liggen, in al zijn lelijkheid, elke keer als ik de doos open deed.

Ik heb erover gepraat met mijn zusje, die ook Thee-OCD heeft. Zij herkende het. Zij had zelfs al een keer twee theezakjes weggegooid. Omdat ze als enigen in een vakje zaten terwijl de sterrenmix nog een extra vak nodig had. Ze had dat nog nooit aan iemand verteld. Wij hebben samen gehuild. En toen hebben we thee gedronken. Vier verschillende eenzame smaken door elkaar. Dat ruimde zo lekker op.