Shop Till Ya Drop

Ik KAN niet meer. Shoppen. En dat terwijl ik er nog wel zo goed in ben.

Sinds oktober ben ik al aan het shoppen. In oktober komt mijn verjaardag namelijk in zicht, soort van. Nou ja, als heel klein stipje aan de horizon, dan he. Haha. Kuch. Dus…. Oke, oke. In oktober nog lang niet.

Maarrrr, omdat mensen een maand later gaan vragen wat ik wil hebben over een hele lange tijd, mag ik graag de stad in om alvast te ‘oriënteren’. Dan kom ik tenminste met een weldoordacht lijstje aandraven wanneer het me gevraagd wordt! Dat oriënteren is eigenlijk meer dwalen door al mijn favoriete winkels. Ik aai een kaars bij de Blokker, snuffel aan een serviesje in de Hema, mompel iets tegen een houten lepeltje bij Dille en Kamille en sluit af met nog wat kleding betasten in de Mango. En in de Zara. En de H&M. Maak je geen zorgen hoor, het is shoppen waarbij heel weinig uitgegeven wordt. Daarom hou ik het ook zo lang vol.

Maar dan, halverwege november, moet er toch ineens geld rollen. Het begint klein, met de schoenkadootjes. Daarna een verjaardagje. Daarna een keertje Sinterklaas ergens. Heel klein. Maar dan (en dat begint eind november) dan barst de bom. Dan komen er ineens tig verjaardagen, anderhalve housewarming, een babyshower van een viereiige drieling, vijf Sinterklazen op vijf verschillende gelegenheden met al dan niet overlappende gasten, en een Kerstklaas. (Van de kant van de familie die geen tijd had voor Sinterkerst.)

Als ik dat allemaal overleefd heb, zijn er daarna nog maar drie verjaardagen in mijn omgeving. En ook die arme verjarende schapen verdienen kadootjes vind ik, en daarom slofte ik afgelopen weekend toch maar weer door de stad. Zo gaar als een konijn. De gewoonlijke zin om aan een ovenschaal te snuffelen of naar een plantje te glimlachen was me allang vergaan. Ik kon alleen nog maar dwalen en staren en botsen en sorry zeggen. Ik pakte een mandje en sleepte mezelf door de paden. Ik zag niks meer, alleen maar kleuren en lichtjes. Ik vond niet een ding van mijn lijstje.

En toen ben ik dus zo, met mijn lege mandje aan mijn arm naar buiten gedwaald. Langs de poortjes, zo, lalala, door de stad. Slofferdeslof over straat. Met een vage glimlach op mijn smoel en een leeg mandje aan mijn arm. Echt waar: ik spoor niet. Voordat ik door had dat ik nu op straat aan het ‘shoppen’ was…
Ik ben geschrokken in bed gaan liggen toen ik weer veilig thuis was. Die drie jarigen krijgen een dikke knuffel voor hun verjaardag. Als ik het niet vergeet.