De Lopende Band

Boodschapjes doen. Ik vind het eigenlijk wel lekker. (Helemaal toen ik hele kleine kindertjes had: het was Het Perfecte Excuus om EVEN mijn baby uit mijn haar te halen, mijn peuter van mijn been te trekken, beiden aan papa te bevestigen en heeeeerlijk naar de winkel te gaan. Op minivakantie. Ja, want zo voelde dat. Even helemaal weg tussen de kruidjes en de pakjes boter. Nog steeds hou ik er wel van, hoor. Maar als ik bij de kassa’s kom, is de vakantie ineens over. Want dan moet alles op de band en dat KAN ik niet.

Ik heb altijd stress bij die lopende band. Want ik heb daar ideeen over. Over hoe mijn spulletjes op de ideale manier op de band zouden moeten. In welke volgorde. En vanwege de moordende tijdsdruk bij de kassa’s is dat nog verrekte lastig…

Ik bedoel, ik krijg mijn spul er altijd wel op, maar niet zoals ik dat zou willen. Kijk, het is in principe heel makkelijk:  zware, onbreekbare dingen moeten onderin mijn tas terecht komen, dus het eerst op de band. En de lichte breekbare bovenop, dus daarna op de band. That’s it.

Als ik sta te wachten, denk ik alvast uit hoe ik het deze keer zal aanpakken. Ik ben dan rustig, gefocust. Een vrouw met een plan! Maar dan ben ik aan de beurt en dan ligt mijn eerste boodschapje er en dan schiet ik toch in de stress door de rotvaart van die verrekte loopband. En dan gaat het zo:

“Nou, mijn melk ligt. Perfect. Dit gaat goed. Niet stressen nu, ik heb nog een meter voordat ze begint te bliepen! Nu de kaas, nu de pindakaas, nu de pesto -dit gaat lekker- en nu de KAK! Hoe komen die EIEREN daar!? Die zijn helemaal niet aan de beurt! Waarom heb ik dat-O kakkerdekak, de band loopt door! Snel, snel, nu de worst en nu de boontjes en nu alle Tonys, AAARGH er liggen er drie op de grond, pardon, sorry, excuus, o ik krijg zweet, TAKKE de bloemen, die moeten niet nuuuu, die gaan stuk!  HUH!? Ik heb nog vla! VLAAAA! Die moest direct NA de melk! NOOO ze heeft de vla al VAST! Zal ik over de band heen duiken en het uit haar handen grissen? Ja! Ik doe het! NEE! Ik doe het  niet! O moedertjeik wil naar huis! NEE! IK! SPAAR! GEEN! KOOPZEGELS!

Vorige week ging ik een keer naar de Lidl.  Had gehoord dat het heel goedkoop was daar. Was ook. Ik propte daarom alles wat ik vinden kon in mijn mandje. Wat een spotprijsjes hier, haha-geweldig-o wat leuk zeg. En toen kwam ik bij de kassa.

Lieve lezers, ik lieg niet: een band van zeven en halve centimeter. Binnen drie tellen lagen al mijn schatten op de grond. Zwaar, licht, duur, goedkoop, gezond en ongezond, alles lag gebroederlijk op een hoop op de vloer.  Ik weet niet meer hoe ik thuis gekomen ben.